Gmina Kutno to gmina wiejska, położona w północnej części województwa łódzkiego, w powiecie kutnowskim, wokół miasta Kutno. Siedziba Urzędu Gminy znajduje się w mieście Kutno, które jest stolicą powiatu kutnowskiego. Gmina Kutno leży w odległości 60 km na północ od głównego ośrodka wojewódzkiego – miasta Łodzi oraz w odległości ok. 120 km na zachód od Warszawy.
Pod względem administracyjnym gmina podzielona jest na 31 sołectw i 54 miejscowości. Do miejscowości sołeckich należą: Bielawki, Boża Wola, Byszew, Florek, Gołębiewek Nowy, Gołębiewek Stary, Gołębiew, Grabków, Gnojno Wieś, Julinki, Kotliska, Komadzyn, Krzesin, Leszno, Leszczynek, Malina, Marianki, Nowa Wieś, Podczachy, Piwki, Raciborów, Sieciechów, Sieraków, Strzegocin, Stanisławów, Wierzbie, Wroczyny, Wysoka Wielka, Woźniaków, Żurawieniec.

Całkowita powierzchnia gminy według Urzędu Gminy Kutno, na 2009 r. wynosi 12 231 ha (122, 31 km²), w tym:
a) powierzchnia użytków rolnych ogółem – 10.495 ha – zawiera:
grunty orne – 9.795 ha,
sady – 203 ha,
łąki – 330 ha,
pastwiska – 117 ha,
b) lasy i grunty leśne – 795 ha,
c) pozostałe grunty i nieużytki – 941 ha.

Podłoże historyczno-kulturowe Gminy Kutno
(Opracowano w oparciu o książkę „Szlakiem dworów regionu kutnowskiego” H. Lesiaka)

Historia Gminy Kutno jest nierozerwalnie związana z historia miasta Kutno i powiatu kutnowskiego. W swych początkach Kutno i tereny leżące na północ od niego należały, do końca XIII wieku, do województwa łęczyckiego, a od XIV wieku do ziemi gostynińskiej województwa rawskiego. Łąkoszyn, Kaszewy, Oporów i tereny na wschodzie po Byków i część powiatu Brzezińskiego należały do powiatu orłowskiego, który był częścią województwa łęczyckiego. Można przyjąć, że granica między Mazowszem, a województwem łęczyckim przebiegała w Kutnie linią Ochni. Wynika z tego, że część północna obecnej gminy Kutno należała do Mazowsza, a część południowa do województwa łęczyckiego. W 1807, na mocy ustalonej przez Napoleona konstytucji, obszar Księstwa Warszawskiego został podzielony na 6 departamentów, a te dzieliły się na 60 powiatów. Zgromadzenia gminne dla powiatu orłowskiego i łęczyckiego odbywały się na przemian w Łęczycy i w Kutnie. Na czele gminy wiejskiej stał wójt – zwykle dziedzic miejscowej wsi. Na mocy konstytucji Królestwa Polskiego z 1815 roku na terytorium Królestwa utworzono osiem województw. Dzieliły się one na obwody obejmujące dwa powiaty. Obwód gostyniński z siedzibą w Kutnie składał się z powiatu gostynińskiego i części orłowskiego. Gminą kierował wójt z sołtysami. Rady gminne zastąpiono zgromadzeniami gminnymi. W 1849 i 1859 wprowadzono zmiany w ustroju gminnym. Na czele gminy, która liczyła minimum 50 domów stał wójt i rady gminne. Wójtem mógł być płatny urzędnik, dziedzicom odebrano ten urząd. Na podstawie ustawy z 2 marca 1864 na czele gminy stanął wójt – chłop. Przywrócono zebrania gminne. W 1867 utworzono powiat kutnowski. W jego skład wchodziły cztery miasta: Kutno, Dąbrowie, Krośniewice i Żychlin oraz 12 gmin wiejskich: Błonie, Dąbrowice, Krzyżanówek, Kutno, Mikstal, Oporów, Plecka Dąbrowa, Rdutów, Sójki, Wojszyce, Wroczyny, Żychlin. W 1915 roku łączono po kilka powiatów w jeden. Powiat gostyniński włączono do kutnowskiego.
W niepodległej Polsce powiat kutnowskiej należał do województwa warszawskiego, a od 1 kwietnia 1939 do łódzkiego. W 1939 ustalono nowy podział powiatu kutnowskiego. W jego skład weszło 12 gmin wiejskich: Błonie z siedzibą w Ostrowach (15 gromad), Dąbrowice (10), Dobrzelin (21), Krośniewice (27), Krzyżanówek z siedzibą w Krzyżanowie (27), Kutno (21), Łanięta (14), Oporów (19), Plecka Dąbrowa (18), Rdutów (17), Sójki z siedzibą w Strzelcach (28), Wojszyce (22). W 1953 roku zmieniono nazwy gmin: Błonie na Ostrowy, Rdutów na Czerwonkę, Sójki na Strzelce, Wojszyce na Bedlno. W 1955 roku wieś Kościuszków wyłączono z gminy Kutno i włączono do miasta Kutno. W 1954 roku gminy powiatu kutnowskiego podzielono na 36 gromad. W następnych latach (1958–1970) zmniejszono ilość gromad. Pod koniec 1972 roku powrócono do gmin jako najniższych jednostek administracyjnych. Z dniem 1 lipca 1975 roku nastąpiła likwidacja powiatów, powiększono natomiast liczbę województw. Gmina Kutno należała do województwa płockiego. W 1999 roku przywrócono powiaty. Powiat kutnowski wraz z gminą Kutno powrócił do województwa łódzkiego.

Kontynuując przeglądanie strony, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookies. więcej informacji

Aby zapewnić Tobie najwyższy poziom realizacji usługi, opcje ciasteczek na tej stronie są ustawione na "zezwalaj na pliki cookies". Kontynuując przeglądanie strony bez zmiany ustawień lub klikając przycisk "Akceptuję" zgadzasz się na ich wykorzystanie.

Zamknij